0 comments

Kasabian - Live In Cologne (October 28, 2009)

For English scroll down.


Հայերեն (Armenian)




Ես մի չգրված օրենք ունեմ. մի տեղ գնալուց հետս անպայման պետք է վերցնեմ քարտեզ: Բայց հաշվի առնելով, որ այս անգամ մենակ չէի, դեռ ավելին, մի մարդու հետ, որը Քյոլնում մի հազար անգամ եղել է, տպեցի մենակ երթուղին առանց քարտեզի:
Հետևանքներն իրենց զգացնել տվեցին արդեն Քյոլնի մոտակայքում, երբ պարզվեց, որ, հերիք չի` սխալ տեղ ենք դուրս եկել մայրուղուց, դեռ մի հատ էլ վերանորոգումներ են ճանապարհին, ու Google Maps-ի երթուղին այլևս չի կարող մեզ օգնել: Երկար-բարակ մտածելուց հետո պարզ դարձավ, որ բացող խմբին բաց ենք թողնելու, իսկ Քյոլնի փողոցները շուրջ մեկ ժամ մեքենայով չափչփելուց հետո պարզ դարձավ, որ եթե չկենտրոնանք, ուրեմն Kasabian-ին էլ կարելի է հրաժեշտ տալ:
Սիրում եմ քեզ, Քյոլն, տրամվայի քո կայարաններով, որտեղ կարելի է գտնել եթե ոչ քաղաքի, ապա գոնե տրանսպորտային քարտեզը: Քանի որ նույն ակումբում մի անգամ էլ էի եղել, ապա հիշում էի մոտակա մետրոկայարանի անունն ու այնտեղից ճանապարհը դեպի ակումբ: Եվ այսպես, մենք արդեն ունեինք պլան (էն իմաստով չէ, հեհե): Այն գործեց անթերի:
Երբ մի կերպ մեզ ներս գցեցինք Քյոլնի Live Music Hall ակումբ (որը բավական մեծ տարածք է ընդգրկում ու միիիիի փոքր հիշեցնում է Հռոմի Circolo Degli Artisti ակումբը), պարզվեց, որ Ճիշտ ժամանակին ենք հասել. բացող խումբն արդեն վերջացրել էր, ու այն ձանձրալի ընդմիջումն էր, երբ գործիքներ են փոխում, ու ակումբի երաժիշտները “ձայնաստուգում” են անում (soundcheck): Իհարկե, մի-մի բաժակ գերմանական գարեջուր (մմմմ), և խցկվում ենք ամբոխի մեջ ու գրավում լավ էլ կենտրոնական դիրք: Չհաշված, որ գերմանացիները լավ էլ բարձրահասակ են, մնացածը նորմալ էր, չնայած մեկ-մեկ ստիպված էի ձգվել, կանգնել ոտնաթաթերիս, բայց տեսադաշտս լավ էլ բաց էր (ամեն դեպքում հաջորդ անգամ պետք է էնպես անել, որ չուշանալ, էդքան բան: Հա, մեկ էլ պետք է Քյոլնի նորմալ մեծ ու մանրամասն քարտեզ առնել):
Այսպես ասենք. Kasabian-ի երաժշտությունն ինձ համար երբեք հիշվող չի եղել: Նորմալ չեմ հիշել ոչ մեղեդիները, ոչ բառերը, ոչ էլ երգերի վերնագրերը, բայց էն խմբերից է, որոնք միշտ անհասկանալի կերպով քեզ ձգում են: Դա էր պատճառը, որ որոշեցի գնալ համերգին: Միգուցե պատճառը նաև այն էր, որ մոտիվացիա էի փնտրում ավելի խորանալու նրանց երաժշտության մեջ ու, ինչու ոչ, խմբին ավելի լավ հասկանալու ու սիրելու. դե, կողմնորոշվելու, էլի: :Դ
Եվ այսպես, բրիտանական պոֆիգիստության հերթական և վառ օրինակը` Kasabian-ը բեմի վրա: Առաջին հնչյունները, որ լսվեցին, էլեկտրոբասինն էի: Ի դեպ, հենց դա է հանդիսանում խմբի այցեքարտը: Վոկալիստը` Tom Meighan-ը, կաշվե երկար բաճկոնով էր, որի տեսքը մեզ ակամայից ավելի բրիտանական էր տրամադրում (չնայած էլ ուր ԱՎԵԼԻ, երբ կողքիդ ավելի շատ մաքուր անգլերեն ես լսում բրիտական ակցենտով (վաաախ), քան գերմաներեն):
Պարող մարդիկ, ովքեր երբեմն հայտնում էին նաև քո գլխավերևում, օդում սավառնող բաժակներ, որոնք քեզ ապտակում են գարեջրի մնացորդներով ու.. լրիվ ուրիշ մասսա: Հիմնականում ավելի հասուն, ոչ դեռահասներ, բայց լրիվ ինդիի մեջ, կեդերով, կիպ շալվարներով ու հայտնի ինդիական սանրվածքով: Էս մասսան իմ սրտով էր: :Ճ
Դե էլեկտրոբասն իր գործն արեց. մասսան վառվեց մի այլ կարգի: Հետաքրքիր մի բան. այս խմբի երաժշտության մեջ բացակայում է մեղեդայնությունը: Նրանց ամբողջ դրայվը կայանում է հենց դրայվի, այսինքն բասի ու բիթերի մեջ:



Բայց էլ ավելի հետաքրքիր էր այն ասոցիացիան, որն առաջացավ իմ գլխում` կապված Oasis-ի ու Guy Ritchie-ի հետ: Oasis-ի հետ ասոցիացիան կապված էր էն պոֆիգիստության հետ, որի մասին նշեցի վերևում: Չկար անմիջականությունը, ամեն դեպքում, ես դա չզգացի, չնայած հիանալի ժամանակ անցկացրի, երաժշտությունն էլ իմն էր ու գերազանց: Դա մեկ: Իսկ Գայ Ռիչիի հետ կապված ասեմ, որ ողջ համերգի ընթացքում մտքումս պտտվում էին ռեժիսորի ֆիլմերից հատվածներ, ու հասկացա, որ եթե Snatch-ի նման մի կինո էլ որոշի նկարել ռեժիսորը, անպայման պիտի խմբին հրավիրի soundtrack գրելու: Kasabian-ի մաֆիայոտ մեղեդիները ԼՐԻՎ Ռիչիի փախած սցենարների համար են ստեղծված (ստեղծվելու):
Դրայվոտ երգերի կողքին խումբն ավելի բալլադային երգեր էլ նվագեց, որոնք, մեղմ ասած, տրանսի մեջ էին գցում: Նկատել եմ` մի քիչ արևելյան մոտիվներ ունեն: Համ էլ անընդհատ նույն թեման կրկնող բասն ու կիթառը հիպնոսացնում են ուղեղդ: Ու երբ ամեն ինչ ուղեկցվում է գժանոց լուսային էֆեկտներով, արդեն մոռանում ես` ով ես կամ ինչ ես...
Համերգը գնահատում եմ գերազանց ու հասկանում, որ պետք է կենտրոնանալ առաջին ալբոմի վրա, ինչն էլ անում եմ ՀԵՆՑ ՀԻՄԱ:

Մաֆիայոտ, Գայա

ՀԳ. Համերգի երկրորդ հատվածում Թոմն ի վերջո հանեց իր կաշվե բաճկոնը: Բրիտանացիներն էլ են մարդ ու մեկ-մեկ շոգում են: :Դ

ՀՀԳ. Ցավոք, էս անգամ շապիկ չգնեցի: :Չ



English



There is an unwritten rule for me: always take or print a map when you are going somewhere. But considering the fact that this time I wasn’t alone but with a person who has been in Köln for thousand times already, I printed out only the “getting direction” guide.
As a result, already somewhere near Köln we realized that we took the wrong exit from the highway plus there are constructions on the road and the direction guide from Google Maps wouldn’t help this time. Now it was clear that we were going to miss the opening band. And afterwards, driving in the streets of Köln for one hour, we realized that if we don’t think of a concrete plan, then we are going to miss Kasabian, too!
I love you, Köln, your tram stations where you have if not city map, then at least transport map. Considering that I have been to the venue once already I knew the nearby metro station name and the way from the station to the club. So, now we have a plan. And we executed the plan perfectly!
When we rushed into Live Music Hall (which is quite big and reminds me a bit of Circolo Degli Artisti in Rome), we found out that we are just in time! There was this annoying break after the opening band, when the club technicians are changing the instruments and doing soundcheck. Of course, a glass of German beer  (mmm), and then we go directly into the crowd, taking a central position. Not counting the fact that German people are quite tall, everything was quite fine, although I had to stretch sometimes to see the stage more clearly (next time I need to get before the concert starts, that’s it! And yes, I need to buy a big detailed map of Köln).
Let’s say, Kasabian’s music was never memorable for me. I don’t remember their tunes, lyrics or song titles usually. But they are a kind of a band that attract you in a strange way. That was the reason why I decided to attend this concert. Perhaps the other reason was that I was searching for a motivation to dig into this band’s music and, why not, know them better and like them more.
And so, another example of British “I don’t care”. The first tunes ever heard on the concert were coming out from the electro bass. This is kind of a visit card for the band. The vocalist – Tom Meighan was wearing long leather jacket, which was making your mood more British (I said more British? Hell, there was more pure British English talk all around (mmm), than German!).
Dancing people who sometimes appear up your head, flying cups in the air which slap you with beer.. and totally different crowd! Mostly mature people, not teenagers, totally indie fashion, sneakers, slim pants and indie hairstyle. I loved this crowd! :)
Well, electrobass did what it should: the crowd was on fire! Interesting fact: Kasabian music is not melodic. Their drive is in the drive itself, I mean, in bass and beats.



But there was something that was more interesting: an association with Oasis and Guy Ritchie. It reminded me of Oasis because of this “I don’t care” style. There was no close connection with the audience, at least I didn’t feel it, although I spent a great time, and the music was mine and perfect! Next, about Guy Ritchie: during the show I had all this famous scenes from Guy Ritchie films in my mind, and I realized that if the director decides to shoot another film in the style of the Snatch, he has to invite Kasabian to write soundtrack for it. Kasabian’s music in maphia style is just made (will be made) for the crazy scenarios of Guy Ritchie!
In the same row with drive Kasabian played some ballad-like songs, which were driving you into trance. I noticed, they have some eastern elements in the music. Besides that the repeating bass and guitars are hypnotizing your mind. And when everything is accompanied with crazy light show, you forget who or what are you...
The show was perfect and now I realize, that I have to concentrate on the first album. And I am doing it right NOW!

Maphially, Gaya


PS. In the second half of the show Tom took of his leather jacket off. British are people, too, and they are hot sometimes: :D
PPS. Bought no T-shirt this time :(


1 comments

Muse - The Resistance (September 14, 2009)

For English scroll down.

Հայերեն (Armenian)


Ասել, որ այս ալբոոմը շատ երկար էր սպասված, նշանակում է ոչինչ չասել: Ամիսներ առաջ, երբ արդեն հայտնի էր թողարկման օրը, օդի մեջ մի տեսակ Մյուզաշարժ նկատվեց: Իսկ ընդհանրապես երբ սկսվեց սեպտեմբերը յուրաքանչյուր իրեն հարգող Մյուզասերի (չեմ ուզում օգտագործել ֆանատ բառը) մոտ սկսվեց օրերի հետ հաշվարկ: Իսկ 14-ին մարդիկ միմյանց բարևի փոխարեն ասում էին MUSE: Հետո` ԼՌՈՒԹՅՈՒՆ, այդ առումով, ի զարմանք ձեզնից շտերի (երևի), նույնիսկ մեր բլոգում էր լռություն տիրում, բաաա: Իսկ մոտ մի շաբաթ անց մյուզամանյակները  բաժանվեցին երկու բանակների: Ի՞նչ պատահեց սիրելիներս (խոսքս ուղղված է ընդդիմախոս բնակին), չէ՞ որ նախօրոք ասվել էր, որ սա դասականորեն տարբերվելու է մյուս ալբոմներից, ուրեմն էլ ինչու՞ եք բողոքում, թե` “նրանք մեզ, ի՞նչ է, ձե՞ռ են առնում”: Ճիշտ է, ալբոմը որոշ հատվածներում դասական-սիմֆոնիկ ինչ-որ բան է հիշեցնում, բայց դա այնքան էլ սարսափելի չէ (սարսափելի դեռ չեք տեսել): Երևի նրանց հոգում կուտակվել է մի բան, որը առանց օրկեստրի արտահայտել հնարավոր չէ, ու բազմաթիվ երաժշտական գործիքների առկայությունը ականջ շոյող է (իիիիինչ, էտպես մի նայեք. Մյուզի դեպքում մեզ վերամբարձ խոսքեր կարող ենք թույլ տալ): Այնուհանդերձ ալբոմը դռայվ, արագություն էլ ունի, թախիծ էլ, կոնկրետ ինձ համար լաավ էլ Մյուզական է: Հիմնական թեման Սերն է` իր բոլոր դրսևորումներով: Եվ այսպես` The Resistance.


ՈՒուուուու… ապստամբու՜մ ենք ՄՅՈՒԶի հետ, որպեսզի չաղլիկ կատուները սրտի կաթված ստանան, հասկանում եք, էլի, փոխաբերական իմաստով. Uprising–ը շատ ըմբոստ ու ոգևորող երգ է` համապատասխան հնչողությամբ, իրենց իսկ ոճով, երգի մեջ մի տեսակ հնչողություն կա (կարծեմ դա ստեղնաշարային գործիքով է արվում), որը ձեր հիշողության մեջ կզուգորդվի նրանց Bliss երգի հետ: Մեկը ես, մինչ ալբոմը լսելը վախենում էի, որ բացումը կարվի United States of Eurasia-ի կարգի ինչ-որ երգով, որը ինքնին հիանալի, դրական երգ է` կոչված համախմբելու մարդկանց` համընդհանուր խաղաղության ու միասնության կոչ, բայց երևի կհիասթափվեի, եթե Uprising-ը չբացեր ալբոմը… Բայց թողնենք սա: Ա՜հ, եթե հիշում եք մենք United States of Eurasia-ի մասին բլոգում առանձին մեկնաբանություն ունենք… Հաշվի առեք, խնդրեմ:
Ալբոմի համանուն երգը` Resistance. մեկն այն երգերից , երբ կա արագ ռիթմ, բայց միևնույն է, թախծոտ է. խոստովանեմ, երբ առաջին ու… հաջորդող մի քանի անգամները լսեցի, աչքերս լցվեցին: Սիրո պատմություն է, երբ այնպես է ստացվում,որ հերոսները վերջում իրենց սիրո պատճառով պետք է անընդհատ փախուստի մեջ լինեն… տխուուր է :Չ Բայց իի՛նչ զիլ կհնչի մեծ մարզադաշտում.. է՜խ: Իսկ տխրության ամպերը իր հրաշք հնչողությամբ կցրի Undisclosed Desires-ը, այնքանով, որ շատ հնարավոր է` նույնիսկ քթի տակ կմռմռացնեք.

I want to reconcile the violence in your heart,
I want to recognize your beauty is not just a mask…

Guiding Light – խեենթացնող սոլո գիթառը ու Մեթյուի hoooooooo, hooooo, Mhooooo Haaaaaaaaa-ն…. պատկանում է մարզադաշտում զիլ հնչողություն ապահովող երգերի կատեգորիային, երբ հազարավոր երկրպագուներ շունչները պահած կվայելեն այն: Unnatural Selection` երբ նորից փիլիսոփայում է ՄՅՈՒԶԸ: Լսեք միայն, երգը սկսում է երգեհոնով. սկզբում ձեզ կպատկերացնեք եկեղեցում (!?) հետո հանկարծ գլխապատառ դուրս կթռչեք ու վազքով կընկնեք փողոցները, կհասնեք մի բարձր կետի ու ամբողջ աշխարհին կգոռաք. ”Ես ճշմարտությունն եմ  ուզու՜մ”:
MK Ultra. Սա մեր իմացած Մյուզն է` ահավոր դռայվով, հրաշալի գործիքավորմամբ ու էլի մտածելու տեղիք տվող մտքերով:
I Belong to You` օհհ, փշաքաղվում ես, երբ սկսում ես ուշադիր լսել ու հասկանում, որ սա ամենաիսկական սիրո խոստովանություն է, այն ամենը, ինչ Մեթը չի կարողացել արտահայտել ուղղակի խոսելով: Այս երգով նա զուգահեռներ է տարել իր կյանքի ու Camille Saint-Saёn“Սամսոնը և Դալիլան” օպերայի միջև…. Փաստրեն շատ խոսակցությունների առիթ է տվել, սկսած` թե ինչքան վատ է արտասանում ֆրանսերեն հատվածը, վերջացրած նրանով, որ այս երգը Մեթյուն գրել է իր սիրուն` Gaia Pօlloni-ին, չնայած` որ նա դա չի ընդունում: Ամեն դեպքում, եթե չխորանանք նրանց կյանքի մեջ ու երգին նայենք ուղղակի, ուրեմն սա ռոքի ու օպերայի աշխարհի ամենացնցող կատարումն Է: Իսկ վերջում մեզ սպասում են իսկական օրկեստրային երեք կատարումներ` Exogenesis: Symphony, Part 1; 2 ; 3: Դժվարանում եմ առանձին-առանձին մեկնաբանել երգերը. պարզապես այս երեքը միասին հանգիստ կարող են մինի օպերա լինել… Ամեն դեպքում իմ սիրելի հատվածը երրորդն է, բայց երեքն էլ ՀՐԱՇԱԼԻ են:
Այո, հիմա շատերդ կասեք, որ այս երգերը այնքան էլ (մեղմ ասած) կապ չունեն ինդի ռոքի հետ, բայց, հարգելինե’րս, սա ՄՅՈՒԶն է:

Շատ Մյուզալի` Գայանե







English

Just to say that the album was long-waited means to say nothing. Many months ago, when the date of release was known, a Muse-movement started. And when September came every Muse listener (just don’t want to use the word “fan”) started a countdown. And on September 14 everybody was saying “Muse” instead of “hi”. Then – a silence. To your surprise (maybe) even our blog was silent. And then a week later musemaniacs were divided into 2 armies. What has happened, dears (I’m talking to the opposite army)? It was said before that this one will be “classically” different from all the others. So why are you complaining, “Are they kidding us?” Yes, that’s true, the album is classical-symphonic in a whole, but that’s not really awful (you haven’t seen awful things perhaps yet). Maybe there was something in their souls that they just couldn’t express without an orchestra, and the sound of these instruments is really so joyful for ears (yesss, in case of Muse we can afford ourselves to say such beautiful things). Anyway, the album has also drive, speed, sorrow.. For me it’s really Musey. The main subject is Love – with all its expressions. And so, The Resistance.


Whoooo.. We are rising with Muse for fat cats having a heart attack, well, you know, not literally. Uprising is a really brave and exciting song with a strange sound (keyboard sound perhaps). This song will remind you of Bliss. As for me, before I’ve heard the album I was afraid that it will open a song similar to United States Of Eurasia. It’s indeed a great and positive song which can gather people for peace and unity but I think I would be disappointed if the opening track wasn’t Uprising. But let’s leave it now. Ah, if you remember we have another comment about United States Of Eurasia in our blog: count this, please.
The track with the same name as the album – Resistance. One of those songs that really have a drive but are really sad. I tell you, when I heard it for the first and the next times, I was crying. It’s a love story where the heros have to run away in the end. How would this sound in a big-big stadium...
The clouds of sadness will be gone when it comes to Undisclosed Desires just because of the fact that you are going to sing along:

I want to reconcile the violence in your heart,
I want to recognize your beauty is not just a mask...

Guiding Light – the guitar that is driving crazy and Matthew’s Hooooooo, hooooooo,Mhooooo Haaaaaaaa... It belongs to the category of stadium-songs when thousands of fans will enjoy this song holding their breaths. Unnatural SelectionMuse does phylosophy again. Just listen to it: is starts with organ: you will imagine yourself in a church (!?) then you will run out like hell, run through the streets reaching a high point and scream to the world: “I want the truth!”.
MK Ultra: this is the Muse you know – with drive, awesome arrangement and many thought coming along.
I Belong To You – Ohhh, it’s really scary when you listen to it attentively and realise that it’s a realy an expression of love, everything that Matt couldn’t just say in words. This is a parallel between his life and Samson and Dalila opera of Camille Saint-Saёn. Many rumours about this, starting from how his French is really bad, ending with the fact that he devoted the song to his love – Gaia Polloni, although he doesn’t accept this. In any case, if we stop digging in their lives and take the song itself, then it’s the best rock/opera performance.
And in the end we have 3 really orchestral pieces - Exogenesis: Symphony,Part 1; 2; 3. It’s really hard to comment on these 3 songs, they could be 3 mini operas on their own. Well, my favourite one is the third, although all the tree are really awesome!
Yes, most of you would say that these songs are not really the thing we call indie rock. But, dears, this is Muse!

Very Musey - Gayane


0 comments

Silversun Pickups - Carnavas (July 25, 2006)


For English scroll down


Հայերեն (Armenian)



Երբ ինձ նման մելոմանը հագեցած օրվա վառ տպավորությունների ներքո համառորեն չի կարողանում քնել, հուսահատված մեկ-երկու "գրո'ղը տանի" ՚է նետում անհայտ ուղղությամբ ու գնում անձնական օգտագործման երաժշտադարանը թափ տալու: Ու գնացի: Հետո հարց առաջացավ` ի՞նչ լսել: Մեկ էլ տեսնեմ ձայնադարանիս մի անկյունից իր մեծ-մեծ կլոր աչքերով ինձ է նայում երեք տարեկան մի փոքրիկ` Silversun PickupsCarnavas ալբոմը: Իսկ ինչու՞ ոչ, շատ էլ լավ տեղին է:
Ամեն անգամ նրանց լսելուց մտածել եմ` տեսնես խմբի անդամներից որի մոտ է առաջինը եկել խումբը ստեղծելու գաղափարը, հը՞ն, բերեք` ճակատը համբուրեմ: Օրիգինալորեն առանձնանում են ամեն ինչով` վոկալով, ոճով, տեքստերով, իրենց բաս կիթարիստուհիով, ինչու չէ նաև պահվածքով (չնայած ես ի՞նչ իմանամ` համերգներին ինչ վարք են դրսևորում), մի տեսակ թվում է, որ եթե խմբի անդամները հենց հիմա հայտնվեն կողքիդ ու ոչինչ չանեն, միևնույն է` երաժշտություն կլսվի: Ինչ-որ շատ համախմբված են, իսկական թիմի տպավորություն են թողնում:
Իսկ ալբո՞մը... ալբոմը ինչ... անմիջապես զգացվում է, որ իրենց առաջին, ինչպես վիկիպեդիան է ասում “full-length” (լիամետրաժ) ալբոմն է: Շատ մեծ ջերմություն է գալիս ալբոմից, հավանաբար եռանդով են աշխատել դրա վրա: Հնչողության մեջ առաջինը ականջդ կզարկի կիթառի “կեղտոտ դզդզոցը” և Բրայանի փափուկ ու տաքուկ վոկալը, որին մեկ-մեկ ուղեկցում է Նիկկիի ոչ պակաս քնքուշ ձայնը:
Հենց սկզբից ալբոմը բացում է մի շատ թափանցիկ, "մաքուր" հայերենով ասած "վազդուշնի" երգ` Melatonin-ը, որը միանգամից զգացնել է տալիս, որ չէ, քնքուշ ձայնին չխաբնվեք, դուք դեռ չգիտեք, թե մեր գլխում ինչքան տաօրինակ մտքեր են ծագել, նստել ենք ու բավականին դժվար մարսվող երգեր ենք գրել: Այ երևի հենց դա ինձ կստիպի, որ ես ձեզ շատ չեմ տանջի ու առանձին-առանձին չեմ կենտրոնանա բոլոր երգերի վրա... Well Thought Out Twinkles, Checkered Floor, Little Lover's So Polite, Future Foe Scenarios` հոգիդ լցնող ձևով ամեն տեսակ տարօրինակություններ, վերջում` "ամեն ինչ կարգին Է" ...Մի՞թե... Այ այստեղ էլ չեմ համբերում Lazy Eye-ը...



Սա շատ հանգիստ կարող էր լինել խմբի միակ երգը, միևնույն է` հենց այս երգով նրանց միշտ կհիշեին... ինչքան բնորոշ է իրենց: Հիշում եք, այս երգը նույնիսկ մի քանի ամիս առաջ Alternative ռադիոհաղորդման ֆոնային երաժշտությունն էր (սա հատկապես հայ ընթերցողների համար :Ճ): Ձեզ երևի մեկ էլ մի բան կզարմացնի. այս բոլոր երգերի կողքին ի՞նչ գործ ունի Three Seed-ը, սա մյուսներից ավելի առանձնանում է իր հանգիստ ոճով:
Ըհդհանրապես ալբոմը լի է տանջող ռիթմիկայով, դռայվով, բայց միաժամանակ այնքան մելանխոլիկ է, որ ակամայից դառնում ես ալարկոտ: Այսինքն, ցանկալի է լսել ուրբաթ գիշերներին:



Հ.Գ. Միացյալ Նահանգները պետք է հպարտությունից ուռի այսպիսի ինդի խումբ "ՙթողարկելու" համար: Ունենայի մեկ միլիոն դոլլար, կկիսվեի նրանց հետ:


English

When a meloman like me being fed up with crazy impressions of the day desperately tries to sleep but cannot manage, he/she shoots “Damn it!” to nowhere for several times and then goes to dig music library. So did I. But here’s the question: what to listen to? Then I see a 3 years old child looking at me with wide open eyes from a corner: that’s Carnavas of Silversun Pickups. Hmm, why not?



Everytime I hear this band I start to think whose idea was to create a band, huh? I would kiss that guy’s forehead. They are unique with everything: vocals, style, lyrics, bass player, why not, the behaviour (although I have never seen them live). It seems that if the band members appear next to you right now doing nothing, you will hear music anyway. They look like a real band, a team.
What about album?.. Hmm, about the album: it’s clear from the beginning that it’s their first, as Wikipedia says, full-length album. It’s so warm, probably they were working realy hard on this record. The first thing you hear in the record is the dirty buzz of the guitars and Brian’s velvet and warm vocal, that sometimes is accompanied by Nikki’s sweet voice. The album is starting with a very transparent, full of air track – Melatonin, telling you immediately that you don’t have to trust the sweet sound, that you don’t even know how many strange ideas came to their minds, sitting down and reacording quite not-easy-listening songs. That will make me decide not to torture you by describing each and every song…



Well Though Out Twinkles, Checkered Floor, Little Lover’s So Polite, Future Foe Scenarios, filling your soul in a strange way, at the end: “it’s alright”… Really?... And here I’m really impatient: Lazy Eye!.. This could be the band’s one and only song: everyone would remember this band with this song. It’s so Silversun Pickups! Remember, this was also a background music for Alternative Radio Show (this is especially for readers from Armenia).
One more thing that could surprise you: what is doing Three Seeds in the line with other songs? This is complitely different with its calm mood!
In general, album is full of torturing rhythms, drive, but at the same time it’s so melancholic, that it makes you lazy. So wanted especially for Friday nights!

PS. United States should be very proud of producing such an indie band. If I had million dollars, I would share it with the band!


1 comments

Jet - Shaka Rock (August 19, 2009)

For English scroll down
Հայերեն (Armenian)

Հիմա կասեք` էկավ էլի իր Jet-ով: Դե, հա, էլի եկա: :Ճ
Բայց ոնց կարող էի չգրել վերջին ալբոմի մասին: Անձամբ ես մի քիչ վախեցած (մի րոպե.. չէ, ԼԱՎ էլ վախեցած) էի սպասում Shaka Rock-ին: Դե, անկեղծ ասած Shine On-ն այդքան էլ պայծառ չէր Get Born-ից հետո (սա հրաշալիորեն հաստատում է իմ այն տեսությունը, որ առաջին ալբոմը համարյա միշտ ավելի լավն է լինում, քան երկրորդը): Լավ, լավ.. խոստովանում եմ, մի քանի լավ երգեր կային Shine On-ում:
Բայց հիմա Shaka Rock-ի մասին: Դե, երբ տարվա սկզբին լսեցի նոր ալբոմի ապագա թողարկման մասին լուրը, կարգին ուրախացա (փաստորեն խմբի հետ ամեն ինչ կարգին է, դեռ ավելին, Iggy Pop-ի հետ անցյալ տարի մի հատ բոմբ երգ էին թողարկել, ավելի ճիշտ, տրիբյուտ Johnny O'Keefe-ին` հանրահայտ The Wild One-ը): Եվ այսպես, պատրաստվում էի կրկին վայելել էս վայրենի տրամադրությունը` նախօրոք պաշարելով մի-երկու երգ ապագա ալբոմից` K.I.A.-ն ու She’s A Genius-ը (չէ, ապօրինի ոչ մի բան չեմ արել, պաշտոնական կայքում ամեն ինչ կար): Մի քիչ ապշեցրեց K.I.A.-ի տեսահոլովակը` բռնության բացահայտ դրսևորումներով, բայց երգը մի լավ հիշեցնում էր իմ շատ սիրելի մուլտերից մեկից մի հատված (դրա մասին բլոգում գրել եմ ամիսներ առաջ այ այստեղ):



Իսկ հետո եկավ ամառը, ու ալբոմ ալբոմի հետևից թողարկվել որ թողարկվում էին, ու հասավ այն երջանիկ պահը, երբ մի քանի օր տարբերությամբ թողարկվեցին Arctic Monkeys-ի ու Jet-ի ալբոմները: Ի~նչ օրեր էին: :Ճ
Shaka Rock-ը ստացվել էր... շատ Jet-ոտ (ահաաա, հազիվ մի խումբ, որ լուրջ փորձարկումներ չէր արել սեփական հնչողության հետ 2009-ին): Դեռ ամիսներ առաջ մեկ-երկու երգ կտոր-կտոր լսելով ակնհայտ էր, որ... ԱՅՈՈՈ, մեր իմացած Jet-ն է: Ու ո~նց համոզվեցի դրանում ալբոմն ունկնդրելիս: Նույն խումբը, որ քեզ կպարացնի անգամ աշխատանքի վայրում, նույն խումբը, որ նավթալինի հոտը դարձնում է սիրելի ու նույնիսկ գրավիչ (մեկ-մեկ կասկածներ են առաջանում խմբի անդամների ժամանակային պատկանելության վերաբերյալ):
Առաջին ոչ օֆիցյալ սինգլը փաստորեն K.I.A.-ն էր, հետո հաջորդեց She’s a Genius-ը նույն տիպի տարօրինակ, բայց այս անգամ շատ ավելի “պուպուշ” տեսահոլովակով: Դե իսկ խմբի երկրորդ պաշտոնական (երրորդ` ընդհանրապես ալբոմից) սինգլը Black Heart’s (On Fire)-ն է, որի տեսահոլովակը տեսել եմ ընդամենը մեկ անգամ.. դե, նորույթ է դեռ ու էքկլյուզիվ: :Դ
Աաաախ, ալբոմը.. Նախ, ամենակարևոր բանը, որ պիտի իմանաք սա լսելիս (եթե դեռ չեք լսել. ամոթ), տարբեր բացականչությունների առկայությունն է ալբոմում:
Բացականչություններն ընդգրկում են բավական մեծ սպեկտր: Դրանցից են.

uhhuh uhhuh uhhuh uhhuh
yeah, yeah
Who o o o o ohw
Ooooihhhhoooooo
Yah, yah, yah, yah, yah, yah, yah, yah, yeah

Եվ այսպես շարունակ: Արդեն հասկացաք` ինչ նկատի ունեի, երբ խոսում էի պարելու մասին: Երգերը դրայվով ու աղմուկով չեն հասնի Get Born-ին (առանց զոհերի), բայց մի հետաքրքիր բան եմ նկատել. երգերն ավելի չոր են, ինչը ստիպում է մտածել դրայվի մասին ու քեզ անընդհատ պահում լարվածության մեջ, ինչից էլ առաջանում է դրայվի իմիտացիա: Հեհ, հետաքրքիր են մտածել: :P
Բալլադնե~ր, որտե՞ղ են բալլադները: :Չ Այ սա ալբոմի ամենաթույլ կողմն է. պատկերացնու՞մ եք, Jet, ու բալլադ չկա: Ավելի ճիշտ էսպես է. լսում ես ալբոմը, երգ է սկսվում, թվում ` բալլադ է, իսկ պարզվում է` ոչ: Օրինակ, Walk, Seventeen.. Չնայած, չէ, մի հատ բալլադ կա, էն էլ Nic Cester-ը չի երգում (դե, Jet-ի մոտ ավանդույթ է դարձել երգել բոլորով` հերթով):
Լավ տրամադրություն ունենալու հիանալի միջոց են. Beat On Repeat, Black Hearts (On Fire), La Di Da, Goodbye Hollywood..
Ալբոմում ինձ հատկապես ուրախացրեց Times Like This երգը: Ես երևի թուլություն ունեմ նման վերնագրով երգերի նկատմամբ (հիշոնք Foo Fighters-ին, Jack Johnson-ին): Ամենավառ երգերից մեկն է ալբոմում` կոտորակային հարվածայինների ու (վաաաաախ) կիթառների ձայնի շնորհիվ/պատճառով: Համ էլ ինչ-որ երգչախումբ է երգում կրկներգի ժամանակ, որի կազմում կամ երեխա, կամ կին կա: Ամեն դեպքում մի ուրիշ երգ է ստացվել:
Մի անգամ էլ խոսե՞նք պարելու մասին: :Դ
Չէ, էլ չենք խոսում. ուղղակի միացնում ենք ու պարուուում: :Ճ

Մեր օրերից
Գայա



English
You will say: “Ah, cmoooon, again you with you Jet”. Well, yes, hell, I’m here! :)

How could I skip this album? Personally me was a bit (no, wait... QUITE A LOT) scared while waiting for the release of Shaka Rock. Honestly, Shine on wasn’t that good as Get Born (this proves my theory about “the first album is almost always better than the second one”). Ok, ok.. I confess, there were some really good songs on Shine On.
But now, about Shaka Rock. I was really happy hearing about the upcoming release in the beginning of the year (well, this means that everything is fine with the band, they still exist, more than that, they did a tribute to Johnny O’Keefe, The Wild One with Iggy Pop!): And so, I was ready to enjoy this wild music, gathering all the available tunes from upcoming release – K.I.A. and She’s a Genius (nothing illegal, they were available on the website!). I was a bit shocked by the K.I.A. video with obvious signs of violence, but it reminded me of a scene from one of my favourite cartoon-movies (I wrote about it a few months ago in the blog here).



Then the summer came, album after album. And here is the happiest moment: 2 albums in a few days – one from Arctic Monkeys, on from Jet! What days!
Shaka Rock was.. very Jety (wow, at last a band that didn’t do any violent experiment with its own sound in 2009!). Even months ago hearing some pieces from upcoming release it was quite clear that it’s.. Jet that we know! And album proved it, too! The same band making you dance even at your workplace, the band that makes stylish old music (sometimes I doubt if they are in the right time).
The first non-official single was K.I.A., then She’s a Genius, with kind-of-K.I.A. video but more tolerant to human beings. And here comes the second official (the third from the album) single Black Heart’s (On Fire). I saw the video just once.. Still an exclusive :D
Ohhh, the album.. The important thing that you should know is the presence of different shoutings in the songs. They  are quite a wide range.. Like:

uhhuh uhhuh uhhuh uhhuh
yeah, yeah
Who o o o o ohw
Ooooihhhhoooooo
Yah, yah, yah, yah, yah, yah, yah, yah, yeah


And so on and so forth.. Now you know what I meant when talking about dancing. The songs themselves are not that drive like the ones from Get Born (don’t kill me!), but there is an interesting thing: the songs are more dry which makes you think of drive which makes you stay in stress which creates an imitation of drive. Koooool :P



Ballads.. Where the hell are ballads? :( This is the weakest part of the album: can you imagine, Jet without any ballads? Truly saying, listening to the songs, you think it’s a ballad then you realize that it’s not, for example, Walk, Seventeen. But no, there is one ballad, but it’s not Nic Cester singing (well, it’s a tradition for Jet to rotate the vocalist rights in the band):
To get into the right rock’n’roll mood you need Beat On Repeat, Black Heart (On Fire), La Di Da, Goodbye Hollywood..
The favourite one for me is Times Like This. I guess this title is a disease for me (remember Foo Fighters, Jack Johnson?). One of the coolest songs in the album, with strike beats and (yeah!) guitars. By the way, there is a chorus singing in the song, and there is a child or a woman in it! Really a great song!
One more time about dancing? :D
No, no more talks, just put the volume on the highest and... DAAAANCE! :)

From nowadays
Gaya


0 comments

Mew - No More Stories / Are Told Today / I'm Sorry / They Washed Away / No More Stories / The World Is Grey / I'm Tired / Let's Wash Away (August 17, 2009))

For English scroll down.
Հայերեն (Armenian)


Դեեեե, էս խումբն ուրիշ ա: Բա էլ ի՞նչ պետք է ասեի...
Լավ, երևի ասեմ, որ առաջին անգամ երբ սկսեցի լսել այս ալբոմը, 3-րդ երգից անջատեցի. լսել չստացվեց, շատ բարդ էր: Հետո մտածեցի` բայց ախր շատ եմ էսպիսի բարդ երաժշտություն լսում, ո՞նց չեմ կարողանում էս մեկը մարսել: Ու տենց մի ամիս մտածում էի, մինչև մի օր էլ որոշեցի ռիսկ անել. այս անգամ ստացվեց: Տպավորությունն ուղղակի աննկարագրելի էր:
Նախ, Mew-ն (խումբը Դանիայից է) միշտ էլ շատ էքսցենտրիկ ալբոմներ է թողարկում, մեկը մյուսից տարբեր: Որ Ջոնասի ձայնը չլինի, երևի կարելի կլինի մտածել, որ լրիվ ուրիշ խումբ է նվագում ալբոմից ալբոմ: Բայց դրա հետ միաժամանակ` բացի վոկալից, մի բան էլ կա, որ իդենտիֆիկացնում է այս խմբին: Բայց, այ, սպանեք, չեմ կարող ասել` դա ինչ է: Բայց որ ենթագիտակցության մակարդակի վրա է, դա` հաստատ:
No More Stories Are Told Today, I'm Sorry, They Washed Away, No More Stories, The World Is Grey, I'm Tired, Let's Wash Away. տեսե՞լ եք երբևէ այսպիսի երկար վերնագիր ալբոմի համար: Ի դեպ, վերնագիրը A Dream-ի բառերն են, որոնք կրկնվում են ողջ երգի ընթացքում:
Խմբի այս մի ալբոմը շատ-շատ է տարբերվում նախորդներից (կարծես բոլոր խմբերը 2009-ին որոշել են ամբողջովին փոխել իրենց երաժշտական ֆորմատը. Arctic Monkeys-ը ձեզ օրինակ): Նախ, մի այլ կարգի շահագործել են (բայց ոչ` չարաշահել) կոտրված ու անկանոն ռիթմերը: Բայց ասեմ` շատ հետաքրքիր հնչողություն է տալիս երգերին (դե, ինչպես միշտ. Mew-ն առաջին անգամ չի օգտագործում անկանոն ռիթմեր, բայց այս մի ալբոմում երաժշտության հետ միասին այն մի այլ կարգի մթնոլորտ է ստեղծում): Ալբոմում խումբն օգտագործել է synth հնչյուններ. կարծում եմ սա առաջին անգամն է (եթե սխալ եմ, ուղղեք): Արդյունքում կոտրած ու արագ ռիթմերի հետ կարծես փորձ է արվում ստեղծել պարային երաժշտություն, բայց դա միայն անսովոր ականջի համար.. ավելի ճիշտ, մի տասը վայրկյան լսելուց հետո կհասկանաք, որ ամենևին էլ պարելու համար չի այս ալբոմը: Չնայած, եթե Repeaterbeater-ը հնչի դիսկոյում, հնարավոր է` մարդիկ պարեն էլ.. հմմմ.. կարելի է փորձել:

Առաջին սինգլը` Introducing Palace Players.


Եվս մի հետաքրքիր նորույթ ալբոմում. երգչախմբի առկայությունը: Այն որոշ երգերի տալիս է լրիվ ուրիշ հնչողություն, ավելի ջերմ, ինչն իսկապես պակասում է շատ սկանդինավյան խմբերի մոտ, իսկ Mew-ն բացառություն չի: Արդյունքում ստացվում է ինչպես միշտ ձյունոտ ու սառը տրամադրություն, բայց այս անգամ կարծես ամեն տեղ վառվող մոմեր ես տեսնում: Ամեն դեպքում ինձ մոտ այսպիսի տպավորություն էր, այդ իսկ պատճառով հիմա սա գրում եմ ոչ թե էլեկտրոնային լամպի, այլ մի մոմի լույսի ներքո... Ախր այնքան լավն է Hawaii-ն: :)
Փոփոխական տրամադրությամբ ալբոմ.. ագրեսիվ Reapeaterbeater-ից մինչև հոգնած A Dream, էլեկտրո Tricks-ից մինչև թափանցիկ Silas The Magic Car, արևային Beach-ից մինչև աբստրակտ Reprise.. Մինչ այս մեր իմացած բոլոր Mew-երը, դեռ մի բան էլ ավել, խտացել են ալբոմում:
Բայց MewMew չէր լինի, եթե մի ֆոկուս էլ չունենար ալբոմում, այն էլ հենց առաջին տեղում: New Terrain բացող տրեկն իրականում մեկ այլ ստեղծագործություն է` շուռ տված. օրիգինալի վերնագիրը Nervous է:
Եվ այսպես, եթե ինձ հարցնեք` արդյոք պետք է լսել այս ալբոմը, կպատասխանեմ` ոչ, եթե պատրաստ չեք: Սա այն հեշտ խմբերից չի, նրանց պետք է վարժեցնել: :)

Մյաու մյաու, Գայա



English
This is another story.. What should I say?
Well, probably I will say that the first time I tried to listen to the album, nothing came out: I stopped it on the 3rd song, it was really a difficult music. Then I thought: “Hey, I like this kind of music, then what’s the problem?” And so one month later I decided to take this risk and... this time I managed! Impressions were amazing!
First of all, Mew (from Denmark) always release really eccentric albums, so different from each other. If there wasn’t Jonas’ vocal, I would think those are different bands playing. But besides the vocal there is something that identifies the band. But no matter how hard I try, I cannot tell you what is that exactly! But, for sure, it’s somewhere in subconsciousness.
No More Stories Are Told Today, I'm Sorry, They Washed Away, No More Stories, The World Is Grey, I'm Tired, Let's Wash Away: Have you ever seen such a long name for album? By the way, these are the lyrics of A Dream, which are repeating throughout the whole song.




This album is really different from the previous ones (it seems everybody decided to change their sounds in 2009, just to remember Arctic Monkeys). First of all, they are using much broken beats (of course, they are always using this trick but with THIS music it creates a different atmosphere). Mew used synth sounds: I think this is the first time ever they did it (if I’m not mistaken). As a result, with broken beats it somehow makes an illusion of dance music.. But, I mean, after 10 seconds you will realize that it’s not really a dance music. Although, if Repeaterbeater ever is played in a disco, maybe there will be people dancing to it. Hmmm.. can make a try..


One more interesting thing on the album: there is a chorus! It spreads warm waves on some songs, which is sometimes really needed for Scandinavian bands, and Mew is not an exception. As a result, the music is still cold and snowy, but it seems that there are burning candles everywhere. Perhaps, this impression is the reason why I’m writing this not in the light of an electric lamp but a candle. Hawaii is just too beautiful! :)
An album with a mood that changes rapidly: from aggressive Repeaterbeater to the tired A Dream, from electro Tricks to transparent Silas The Magic Car, from the sunny Beach to abstract Reprise.. Till now all the Mews you knew, even more, are concentrated in this record.
But this wouldn’t be Mew if they didn’t have any other trick in the album, more than that, on the first track! New Terrain, the opening track is another song originally, but reversed, titled Nervous.
And so, if you ask me if you need to have a listen to this record, I will say no, if you are not ready. This is not an easy band: you have to tame them. :)


Mew mew, Gaya


1 comments

IAMX - Kingdom of Welcome Addiction (May 19, 2009)

For English scroll down.

Հայերեն (Armenian)


Այսպես, այս անգամ ունեմ երկու նորություն. մեկը լավ, մյուսը` վատ: Ու քանի որ վերջինը մյուսի իմաստային շարունակությունն է, կսկսեմ լավ նորությունից, այն է ` մեր իմացած ինդի խմբերի կողքին ավելացնում ենք նոր անուն :) Սկսեմ մեր գտած խմբի պատմությունը:
Վերջերս ինձ մոտ սկսվել էր մի շրջան, որը շատերիդ երևի ծանոթ է. երբ ժամանակի ընթացքում սկսում ենք հոգնել անընդհատ նույն խմբերը լսելուց , նույնիսկ եթե նրանք ունենում են նոր ալբոմներ ու, այսպես ասած, նոր երաժշտության պակասից ընկնում ենք ընկճախտային վիճակների մեջ: Ու ես այդ վիճակների հովերով տարված` անընդհատ searching, searching… և մեկ էլ այս խումբը: Այո, այո, դուք չեք սխալվում, լատինական այբուբենի այս IAMX չորս ներկայացուցիչները հենց այն խմբի անունն են կազմում, որի համար հրավիրում եմ ձեր ուշադրությունը այս կողմ: Ինչ՞, առարկություննե՞ր կան… ո՜չ, սիրելիս, դու սխալվում ես, սա քո իմացած երաժշտական ֆորմատներից մեկը չէ, սա բրիտանական սոլո պրոյեկտ է (մի քանի րոպե մտածելուց հետո վերջապես համաձայնվում եմ վիկիպեդիայի հետ. պրոյեկտ Է)… անցանք առաջ: Պրոյեկտի հիմնադիրը Քրիս Քորներն է, որը 90-ականներին ստեղծել էր բավականին հաջող մի խումբ`Sneaker Pimps (Սնեյքեր Փիմփս): Բայց քանի որ նա` Քրիսը ձգտում էր շատ ավելիին, որոշեց, որ իրեն ավելի անհատական մի բան է պետք: Արդյունքում IAMX-ը 2003-ից այս կողմ թողարկել է երեք ալբոմ, ինչը հեչ վատ չէ, ու այդ երեքից վերջինը բավականին թարմ է. թողարկվել է այս տարվա մայիսի 19-ին:
Իսկ հիմա վատ լուրը… լսելու առաջին րոպեներին IAMX-ը ձեզ երևի կհիշեցնի Muse-ին: :Ճ Մեղքս ինչ թաքցնեմ, ես ՆՄԱՆԵՑՐԵԼ եմ: Օհօօօ՛, նորի՛ց անհանգստություն ձեր շարքերում… այ օրինակ դու՜,ըմբոստ սանրվածքով տղա, ասում ես` Մեթյուն իր ձայնով ու ընդհանրապես Մյուզը միակն է ու անկրկնելի՞ն: Լավ համաձայն եմ քեզ հետ, տե՛ս, լուրն էլ համարել եմ վատը, բայց ես ինչ կարող եմ անել, հապա մի փորձիր լսել այս ալբոմի Kingdom Of Welcome Addiction երգը… Բաաա, ոչինչ չենք կարող անել: Բայց դա կարևոր չի, այդ նմանեցման տպավորությունը քիչ-քիչ կցնդի, երբ ավելի մոտիկից ծանոթանաք IAMX-ին, դե ասենք դիտելով մի քանի վիդեո:
Եթե փորձեմ ընդհանրական բնութագիր տալ պրոյեկտին, կստացվի այսպես. արտաքինից թատերական ու լկտիական, հնչողությամբ` էլէկտրոնային, դռայվով, բայց լիրիկական ու ինչ-որ տեղ սեքսուալ,մի քիչ բարդ ու տարօրինակ բառերով, ու այդ ամեն ինչը ինդի ոճով: Ճ

Ալբոմի տրամադրությունը ավելի փսիխո-էլէկտրոնային է, աշնանային ու հիրավի բրիտանական:

Nature of Inviting
Kingdom of Welcome Addiction
Tear Garden
My Secret friend
An I For An I
I Am Terrified
Think of England
The Stupid, The Proud
You Can Be Happy
The Great Shipwreck Of Life
Running

Kingdom Of Welcome Addiction-ը մի տեսակ վերերկրային հովեր ունի: Nature Of Inviting , An I For An I, You Can Be Happy. սրանք մի քիչ հրահրող, դժվարամարս երgերն են,երբ լսելուց ուզում ես հայտնվել ինչ-որ մեքենայի ղեկին ու մայրուղում սրընթաց վարելով, խախտելով բոլոր կանոնները` այն ենթարկել վթարի... բայց երբեք գործնականում չկիրառեք դա, նույնիսկ եթե նման ցանկություն իսկապես առաջանա, անմիջապես լսեք Runnng-ը, I Am Terrified-ը կամ ասենք, ինչու չէ նաև My Secret Friend-ը… վերը նշված “աշնանայինի” մեջ են ու հրաշալիորեն ճաշակով, իսկ The Stupid, The Proud-ը մի այլ կարգի թատերական ներկայացում է հիշեցնում` “Աշխարհի վերջն է եկել” վերնագրով: Think Օf England-ը, ներողություն արտահայտությանս համար, հայրենասիրական երգ է, միայն թե իր տեսակի մեջ: ՃՃ Քրիսը, լինելով անգլիացի, ապրում և ստեղծագործում է Բեռլինում ու այդպես իր կարոտախտի զեղումները մեզ է ներկայացնում սինգլի տեսքով: Խնդրեմ ուշադրություն դարձնել երգի բառերի շատ բրիտանական արտասանության վրա:
Իհարկե, չեմ կարող ասել, որ IAMX-ը այնքան ինդի է, որ կկարողանանք անունը գրել Arctic Monkeys-ի կամ Franz Ferdinand-ի կողքին ու լսելուց էլ պոզիտիվության ավելցուկից կսկսենք տեղում ցատկոտել, բայց որակ ու ճաշակ IAMX-ը ՈՒՆԻ:


English

So, I have 2 questions this time, one – good, one – bad. And as the bad one continues the good one, I will start from the good one: we have one more indie band in the line :) Here is the history.
Recently I had musical depression. You should know about it: it’s when you are bored of the same music all the time, even if the bands you know produce new albums. And so I fall into depression and start searching, searching.. And there is this band. Yes, yes, you are not mistaken: this 4 letters of Latin alphabet are the name of the band that needs you attention now - IAMX. What? Any complaints? Nooo, baby, you are mistaken, this is not “another audio format”, it’s a British solo project (thinking for a few minutes, I finally agree with Wikipedia about the definition “project:”). Let’s move on! The founder of the project is Chris Corner who had quite a successful band in 90s – Sneaker Pimps. But he wanted something more, individual. Since 2003 IAMX have produced 3 albums, which is not really bad. By the way, the very last one is quite fresh, released on May 19.
And now the bad news.. From the very second of listening IAMX will remind you of Muse. Well, I confess, it reminded ME of Muse. Ohooo, again excitement in the crowd.. For example, you, yes you! The guy with a brave haircut! You will say Matthew with his vocal and in general, Muse are unique. Ok, I agree with you. You see, I even called this news “bad” but what can I do? Just have a listen to Kingdom Of Welcome Addiction! You see? We can do nothing. But it’s not that important. It will disappear if you continue on listening and know IAMX better. You can watch some videos!


If I try to describe the project in general, it will look like this: by their appearance theatrical and vulgar, sound – electronice, with drive, but lyrical, in some places – sexual, with some complex and weird words.. and everything in indie syle!
The album mood is more psycho-electro, with autumn elements and of course, truly British:

Nature of Inviting
Kingdom of Wlcome Addiction
Tear Garden
My Secret friend
An I for an I
I am Terrified
Think of England
The stupid The proud
You can be Happy
The great shipwreck of life
Running

Kingdom Of Welcome Addiction is somehow out of this world. Nature Of Inviting, An I For An I, You Can Be Happy: these are disturbing, not easy-listening songs, when you want to drive a car on a highway breaking the traffic rules.. and then a crash! But never use this in practice even if you really want it, just listen to Running, I Am Terrified or why not, My Secret Friend. They are kind of in autumn mood and really stylish, and The Stupid The Proud somehow reminds of a theatrical performance with the title “This Is The End Of The World”. Think Of England is, I’m sorry, a patriotic song, but in its original meaning :) Chris, being British, lives in Berlin and so, all the feelings of being homesick he puts in this single. Please, notice the British pronounciation of the words.
I can’t say that IAMX is so indie that you can put their name next to Arctic Monkeys or Franz Ferdinand, and listening won’t bring you much positive waves and you won’t jump to the ceiling but IAMX is really stylish!


1 comments

Jet - Get Born (September 14, 2003)

Here it is: listening to this band you will have a Déjà vu. “Oh my God, did The Beatles have this song? When did they record it?.. Hmmm, no? Elvis? The Rolling Stones?” You will point to famous names of 60s-70s. But no, this is Jet, having a huge influence on itself from The Rolling Stones, AC/DC, The Beatles, Led Zeppein, Oasis, The Kinks, The Who etc.
In the age of forming they announced many times: “Yes, we like 70s style. And more similar we play to the original, the better it is!” (Hmm, honestly speaking, Gallagher brothers and even The Rolling Stones were partying with this music when they were… hmm… girls: that’s how we call the young age in Armenia). That’s why the critics categorize Jet as Rock’n’roll and Pop Rock.
So, originally from Australia, sounding like British, Jet formed around 1998 when Cester brothers were playing for their schoolmates. Once they took the recorded tape to a concert of their favourite You Am I. During the show Chris decided (hmmm) to throw the tape to the stage. And he did.. But his hand shuddered (who knows?) and it hit the vocalist’s nose which threw it back to the crowd. It hit Nick who later said: “I had an insight!”. The insight belongs to the band. By the way, the tape was quite useful afterwards.
Then boring times started when they worked in random places and finally gathered to play on concerts of some famous bands. And so on and so forth… until there was a persistent producer who brought them to a higher level.
The part that interests us the most at this point is the year 2003 when their debut album – Get Born was released.
A bit about the sound.



Last Chance: True choice! It’s the opening track that gives all the depressive people the last chance to commit a suicide! It’s just impossible to listen to such drive and be so dull!
Are you gonna be my girl: The second track. Ohhh, this is something.. I know, I know, You have heard this somewhere.. for sure! Perhaps it was a party hit at least once in your life! This is another strike on people who still think only of The Beatles when they hear “rock’n’roll”. A bit crazy, stupid but with a perfect mood – let’s say so and… Do you still read this?! GO AND DANCE!
Poor DJ! Rollover DJ: their target is a DJ, who is totally not cool! Listen to that one and shout at me “The guitar sound!”

Look What You’ve Done: a kind, kind… hmm.. a very kind ballad. It’s to prove that the guys are not always drunk and smoking and sometimes they have a good taste. It was a hit on our local radio stations a few years ago. I liked it but didn’t know who was playing.

Get What You Need: Yeah.. Don’t know what else to say.. Well, perhaps only Jet knows the meaning of the song. I’m sure, something based on real life!
Here I want to say something: did you notice how they shout “YEAH” (especially in Cold Hard Bitch)? Australians can do that, like The Vines.
Move On, Radio Song, Come Around Again, Timothy: in general we can say “out of the world and the album”. Totally like Look What You’ve Done.

Get Me Outta Here, Cold Hard Bitch, Take It Or Leave It, Lazy Gun: The guitars, rhythms, noise with taste, great mood and this YEAH! And so, if I don’t talk too much (usually I don’t), then I will give an appropriate finale. More detailed and subjective comments I leave for you. Live the feeling again, like you did when you first heard Get Born.

Ciao.. YEAH!


Ահա մի խումբ, որի երգերը լսելիս ձեզանից շատերի մոտ կառաջանա դեժավյու կոչված զգացողությունը:
-Տե'ր աստված, այս ի՞նչ է կատարվում, - կասեք դուք, - միթե Beatle-ները այսպիսի երգեր ունեն... այդ ե՞րբ են հասցրել ձայնագրել... ո՞չ, Էլվի՞սը... The Rolling Stones... ու այդպես կշարունակեք թվարկել 60-70-ականների հայտնի դեմքերի անունները: Բայց ոչ. սա Jet-ն է, պարզապես այդ բոլոր խմբերը (The Rolling Stones, AC/DC, Beatles, Led Zeppelin, Oasis, The Kinks, The Who) իրենց հերթին ազդեցություն են ունեցել խմբի երաժշտական ճաշակի ձևավորման վրա ու նրանք հենց այդ ոգով են ստեղծագործում:
Խմբի կազմավորման տարիներին տղաներն իրենք էլ ամեն հարմար առիթի դեպքում հայտարարում էին."ՙԱյո', մեզ դուր է գալիս 70-ականների ոճը, ու ինչքան օրիգինալին մոտ նվագենք, այնքան ավելի պայծառ՚"(մեր մեջ ասած, Գալլահեր եղբայրները կամ ասենք նույն Rolling-ներն իրենց ՙաղջիկ՚ ժամանակ հենց այսպիսի երգերի տակ են տժժացել... դե, ենթադրում եմ):
Արդյունքում ստացվել է այնպես, որ Jet-ը ըստ երաժշտագետների, դասվել է Rock’n'Roll և Pop-rock ժանրերը ներկայացնող խմբերի թվին:
Ու այսպես, ծնունդով ավստրալացի, բայց հնչողությամբ շատ բրիտանական այս խումբը ստեղծվել է մոտավորապես 1998թ.-ին, երբ հիմնադիրներ համարվող Cester եղբայրները The Jet անվան տակ համերգներ էին տալիս իրենց դպրոցական ընկերների համար: Սակայն խմբի համար պայծառացումն ու ոգեշնչումը տեղի է ունեցել մի դեպքից հետո: Իրենց երգերը ձայնագրում են ձայներիզի վրա ու հենց այդ ձայներիզով զինված գնում են իրենց սիրելի` You Am I խմբի համերգին: Համերgի ընթացքում Chris-ը չgիտես ինչու (հմ) որոշում է ձայներիզը նետել բեմ: Նետելու ընթացքում նրա ձեռքը դողում է (ով գիտե), ու այդ չարաբաստիկ ձայներիզը դիպչում է վոկալիստի քթին, սա էլ ոչ ավել, ոչ պակաս ետ է նետում ... Այս անգամ հարվածը ստանում է Nick-ը, իսկ նա արտահայտվել է այսպես, ցիտում եմ. "Այդ պահին ես մի տեսակ ոգեշնչվեցի, պայծառացա:" Nick-ի ոգեշնչումը նաև խմբինն էր: Ի դեպ, հետագայում այդ նույն ձայներիզը նրանց էլի օգտակար է եղել:
Հետո խմբի համար գալիս է մի քիչ ձանձրալի ժամանակաշրջան, երբ տղաները ամեն տեսակ աշխատանքի են անցնում,իսկ ավելի ուշ սկսում են հայտնի խմբերի համերգներին նվագել... այդպես, մինչև որ նրանց է միանում շատ հաստատակամ մի պրոդյուսեր, որն էլ նրանց հասցնում է ճանաչման:
Մեզ հետաքրքրող պահը սկսվում է 2003-ից, երբ նրանք թողարկեցին իրենց առաջին ալբոմը` Get Born:


Մի քիչ ալբոմի հնչողության մասին:
Last Chance. սա շատ ճիշտ ընտրված երգ է, որը բացում է ալբոմը ու որը բոլոր դեպրեսիվ մարդկանց վերջին հնարավորությունն է տալիս իրենցից ձեռ քաշելու: Անհնար է մութ տրամադրությամբ վերցնել ու այսքան ուրախ երգ լսել:
Are You Gonna Be My Girl. 2-րդ երգը: Օ~, սա ինչ որ բան է... Գիտեմ, լսել եք ու հաստատ, դե գոնե մեկ անգամ եղել է ձեր party-ների հիթը: Սա իսկական հարված է այն մարդկանց համար, ովքեր մինչև հիմա rock'n'roll ասելուց հասկանում են միայն The Beatles: Մի քիչ խելքը թռցրած, թեթևսոլիկ, բայց ընտիր հնչողությամբ. այսպես վերնագրենք ու... Էլ ի՞նչ եք կարդում, պարել է պետք:
Խեղճ DJ. այս մի երգում` Rollover DJ, նրանց թիրախն է դարձել մի DJ, որն այնքան էլ զիլ չէ, ինչպես իրենք... Կլսեք ու կասեք. "Բայց ինչպիսիիի~ կիթառիստ ունեն:"
Look What You Have Done. բարի, բարի, շատ բարի ու բալլադային, ապացույցն այն բանի, որ տղաները միշտ չէ, որ ծխած կամ խմած են լինում ու չնայած ամեն ինչի, կարգին ճաշակ ունեն: Այս երգը իր ժամանակին մեր տեղական ռադիոներով հաճախակի հնչեցվում էր, ես էլ լսում ու սիրում էի այն, բայց չգիտեի, թե ով է կատարում:
Get What You Need. Yeah... չգիտեմ էլ ինչ ասեմ, այս երգի նշանակությունը երևի միայն իրենք են հասկանում, հաստատ իրենց կյանքից վերցված որևէ պատմության վրա են գրել:
Այ այստեղ մի բան եմ ուզում ասել. ուշադրություն դարձրե՞լ եք, թե ինչպես են գոռում “Yeah” (հատկապես Cold Hard Bitch)... Այդպես միայն ավստրալացիները կանեն, հիշենք միայն The Vines-ին:
Move On, Radio Song, Come Around Again, Timothy. ընդհանրացրած կարող ենք որակել "ուրիշ աշխարհից ու ալբոմից դուրս", Look What You’ve Done-ի մեկնաբանությունը լիովին կհամընկնի սրանց:
Get Me Outta Here, Cold Hard Bitch, Take It Or Leave It, Lazy Gun. կիթառը, ռիթմիկան, ճաշակով աղմուկը, հրաշալի տրամադրությունը ու Yeah-ը: Ահա, եթե չտարվեմ շատախոսությամբ, որը ինձ բնորոշ չէ, ահա վերը նշվածի պես վերջաբան կտամ: Երգերի ավելի ծավալուն ու սուբյեկտիվ մեկնաբանությունները արեք ինքներդ ձեզ համար, այսպես ասած մեկ անգամ էլ վերհիշեք ու ապրեք այն զգացողությունը, որն ունեցել եք ալբոմն առաջին անգամ լսելուց:

Ciao... Yeaaaah


1 comments

Starsailor - Live in Köln (September 27, 2009)

Some years ago when I got interested in britpop they were one of my favourite bands. Of course when you are a teenager you should love these sweet chords and charming vocal. Starsailor: so depressive on the first album Love Is Here, but getting lighter and more positive album by album. I didn't listen to this music for such a long time but seeing they are having a concert near my city couldn't miss this!
Having the new album - All The Plans in my media library, never had time to listen to it (such a shame!). Well, and then I decided: why listen to it! I can enjoy it on the concert! ;)




Unfortunately, I missed the opening band (remember, I was coming from Oktoberfest and hardly managed to get from München to Köln) but oh, the concert itself! First of all it was really indescribable feeling to see a band that is already in the past for me. I wouldn't say that I don't like their music now that's why I never have them in my playlist.. Maybe I grew up for that music.. But now I realize that it's stupid. You can never get too old for Starsailor and they don't even play music especially for teenagers. So, what has happened? Perhaps it's all about new bands: they don't let you get back to the old music. Thinking of it now, I was digging in my library later and, oh my, I found so much old and nice music.. But that's another story :)

Yes, they are not so young any more. I wouldn't say that the new album is more mature. They haven't changed and maybe it's good to see that. Althoug James Walsh isn't that slim any more, that's it :)




After the crazy and stressful week it was really nice to hear something from the past, something familiar, especially when it's live! They played lots of old songs, opening the show with Tie Up My Hands. This was the first song I have ever heard of them! Do I have to mention all the songs they have played? Ohhh, I was really happy to the old ones: Poor Misguided Fool, Alcoholic, Fidelity, Four To The Floor, Love Is Here, Silence Is Easy, In The Crossfire, Keep Us Together.. So much positive even in the most depressive ones. I like also the new album: Boy In Waiting, All The Plans, Change My Mind.. and of course, Tell Me It's Not Over. Never expected them to be so full of positive and making people laugh. Such a contrast with the music and lyrics! Paradox? :)





The venue was nice and full of people: NOT teenagers.. mostly. The crowd was speaking for itself: it's not an adolescent music, although I liked it when I was 15-16. But why likED? I like it now, too. So nice to get back to the favourite music!



Randomly yours,
Gaya